Op 23 januari 2020 kreeg Vanherwegen te maken met een terugval van een hersentumor. Sinds die dag worstelt ze dagelijks met een weg die haar leven in tweeËn heeft gescheurd, zonder ruimte voor introspectie. Lijden wordt haar leven, en ze komt in ademnood.
Ze begint aan haar masterthesis om opnieuw zuurstof te vinden. Zo dompelt ze zich onder in literatuur over rouw en verlies en maakt veelvuldig werk. Tevens stelt ze zich de vraag of artistieke expressie kan helpen om met verlies en het rouwproces om te gaan, en hoe coping ons helpt om te creëren.
Het resultaat is een installatie van cortenstaal, microscopische en documentaire fotografie, film, illustraties en poËzie. Overblijfselen van het creatieproces zijn aanwezig en van cruciaal belang. Het werk slaat een brug tussen haar eigen voortdurende gevecht en het universele gegeven van verlies en verwerking.

You may also like

Back to Top